zondag 28 februari 2016

Wat is kunst?*

Van mij penthouse heb ik al vaak te horen gekregen dat het een echt mannenappartement is. Op zich vind ik dat geen verwijt. Maar dan geven ze de uitleg dat ze het gewoon veel te kaal vinden. Opnieuw heb ik daar niet veel problemen mee. Hoe minder posturekes ik moet afstoffen, hoe liever.

Desalniettemin heb ik wel al een klok opgehangen maar de andere muren zijn nog redelijk maagdelijk. En ik wil er zeker iets aan ophangen, maar dan moet ik er wel 100% van overtuigd zijn dat wat ik ga ophangen helemaal mijn goesting is. Zelfs als ik iets heb wat mij aanstaat en dat ik sowieso wil ophangen, dan nog doe ik er nog een tijdje over alvorens ik beslist heb waar ik het ergens ga ophangen. Maar toch, er gaat ooit wel iets opgehangen worden.

Door thuis te blijven zitten ga ik echter niets tegen komen, vandaar dat ik vandaag dus naar de Affordable Art Fair in Brussel ging. Kunstwerken tussen de €50 en €6.000 is hun motto. Over 50 euro doe ik niet moeilijk, 6.000 euro daarentegen gaat iets moeilijker liggen vrees ik.

Ik kan het alleen maar aanraden om er eens naar toe te gaan. Zelfs als ge niet van plan zoudt zijn om onmiddellijk iets gaan op te hangen, is het interessant om te weten van welke soort van kunst ge houdt. Voor mezelf was het ook wel plezant om te weten. Nu, ik wist wel al in grote lijnen wat ik mooi vind. Ik hou van donkere schilderijen. Zowel van kleur als van inhoud. De zelfportretten van Spilliaert bijvoorbeeld vind ik machtig, die lijken wel dwars door u heen te kijken. Maar langs de andere kant hou ik ook gigantisch van kleur zoals in de zelfportretten van Van Gogh maar bijvoorbeeld ook zijn Sterrennacht.

Nu, die schilderijen vind ik dan wel allemaal prachtig, mijne bruine gaan die helaas niet kunnen trekken.

Ik heb ook een voorliefde voor tekeningen of schilderijen. Foto's doen het zo niet voor mij. Ergens vind ik dat gewoonweg luie kunstenaars. Het verhaal àchter de foto interesseert mij meestal een stuk meer dan de foto zelf. Ik zie wel in dat een foto mooi kan zijn maar langs de andere kant vraag ik me altijd af hoe moeilijk dat kan zijn, een foto maken. Collage's vind ik al helemaal niets. In mijn ogen is dat gewoon wat veredeld knutselen. Ze kunnen mooi zijn, mij doen ze niets. Ook interessant om van mezelf te weten: popart doet me ook niets. Ik voel er niets bij.

Nu, de belangrijkste vraag: heb ik een schilderij naar mijn goesting gevonden?

Nét niet vrees ik.

Heel veel schilderijen dat ik zag waarvan ik dacht: mmm dat is een mooie aanzet, als het verder ook zo gaat dan vind ik misschien wel iets in zijn repertoire. Waarna ik helaas moest vaststellen dat het niet het geval was. Maar toch, in de tweede hal zag ik een schilderij hangen dat mij wel aansprak en waarvan ik dacht, mooie aanzet, misschien zit er meer in?

En ik dus gaan kijken wat er aan de andere kant van de muur zat.
Zo kwam ik uit op Leszek Skurski. Ik moet zeggen dat ik het mooie schilderijen vond. Maar zo nét nét niet he! De ultieme klik om er verliefd op te worden was er net niet. Ik ben er nog verschillende keren langs gelopen en moest de beurs morgen niet al om 17h sluiten zou ik er morgen zeker nog eens binnenspringen om er toch wel absoluut zeker van te zijn dat het gevoel er niet was.

Kijk, moesten we over een paar honderd euro spreken dan was de beslissing heel wat makkelijker genomen. Maar een paar duizend euro... daar moet ik toch wel heel zeker van kunnen zijn. En ja, ik zal er misschien spijt van hebben maar er komen nog wel Affordable Art Fairs.

Ook een andere kunstenaar die ik wel mooi vond was Yves Bage. Maar hier opnieuw: nét niet.

Maar kom, het was toch een interessante ervaring om eens te doen, een die ik zeker wel eens ga herhalen tot ik iets vind dat mij wel voor de volle 100% aanstaat.

In de tussentijd zal ik dan maar zelf moeten leren schilderen zeker?

*Helaas heeft Noordkaap geen Youtubes van deze hit online staan.

woensdag 24 februari 2016

Ik was 20 in 45*

Dag Bonj,

Nu ge er niet meer zijt verliezen we allemaal een stuk van onze jeugd. Een heel belangrijk stuk, een heel mooi stuk. Zomervakanties in Riksingen die wel eeuwig leken te duren maar geen seconde verveelden. Vakanties waarbij we 's morgens vroeg opstonden, ons voor de televisie installeerden met in de ene hand een glas cola en in de andere hand een stuk chocolade. Waar we ons van de rand van het bad af lieten glijden en heel de badkamer onder water zetten. Waar we u een beetje voor de gek hielden als ge naar "The Bold and The Beautifull" aant kijken waart en we u vroegen of Broek het zuster van Onderbroek was. Waar we met de casserolle frieten gingen halen bij Henerik.

Toen we ouder werden vielen deze vakanties weg. Maar op zaterdag tekenden we nog altijd present om 's avonds mee aan tafel te schuiven om pistolets te eten. Heel vaak zelfs met een zelfgemaakte warme maaltijd of anders zeker met charcuterie. Altijd een volle tafel en gij er midden in. Ondertussen bespraken we met u de laatste ontwikkelingen in showbizzland aan de hand van de Story of overliepen we de doodberichten in het Belang.

De laatste jaren ging het beetje bij beetje bergaf met u. Als we u gingen bezoeken in het rusthuis moesten we vaak al na twee seconden "de store toe doen, het licht uit en maar onderaf gaan". Maar toch, als ik binnenkwam en u ne kus gaf lichtte uw gezicht op en was daar altijd die blik van herkenning en blijdschap. "Ha dag Tristan" zei ge dan. Waarna ik alsnog "de store moest toe doen, het licht uit en maar onderaf gaan". En toch, die halve seconde maakte het voor mij meer dan waard om af te komen.

Zaterdag waren papa en ik voor de laatste keer bij u op bezoek. We kwamen binnen terwijl ge laagt te slapen. Ik maakte u wakker om u ne kus te geven. Ge werdt wel een beetje wakker, maar ge herkende me niet meer...

Slaap zacht Bonj.

*Dit is de titel van een tentoonstelling waarvan Bonj zei dat ze op haar van toepassing was.

maandag 22 februari 2016

Stoned*

Het is onder de leden van de Phil Kevinfanclub reeds enkele jaren de gewoonte om samen nieuwjaar te vieren. En omdat we het graag gezellig houden, is onze Verantwoordelijke voor de Internationale Betrekkingen met de Achtergestelde Gebieden in Oost- en West-Vlaanderen hier nooit bij.

Ook geheel volgens traditie hadden we voor elkaar en cadeautje gekocht, alleen wisten we van elkaar natuurlijk niet wie voor wie had gekocht. Zo ook wil de traditie.

Onze Sportief Directeur had de eer en het genoegen dat ik voor hem moest kopen. Omdat de Sportief Directeur zo'n gemakkelijke eter is - spaghetti of boterhammen met Nutella, iets anders eet hij niet - had ik besloten om hem een kookboek cadeau te doen met daarin alleen maar recepten op basis van Nutella. Vond hij wel leuk. We wachten nog altijd op een uitnodiging om te gaan proeven.

Alsof het lot ermee speelde moest de Sportief Directeur voor mij kopen. Om de een of andere reden vermoedde hij dat ik een drankprobleem heb want hij deed mij een setje whiskystenen cadeau.

Voor de onwetenden onder jullie: whiskystenen zijn stenen - vandaar hoogstwaarschijnlijk de naam - kubusjes die ge in de diepvries steekt en als ze koud genoeg zijn steekt ge ze in uw glas om uwen whisky te koelen. Grote voordeel van dit alles is dat een steen niet kan smelten als ze ontdooit en uwe whisky dus ook niet gaat verdunnen, zoals een ijsblokje dat wel doet.

De fysica erachter lijkt mij duidelijk, ik ga het hier daarom ook niet meer uitleggen, daarvoor hebben we reeds de tweede wet van de thermodynamica.

Maar laten we zeggen dat ik ondanks deze fysica toch nog redelijk sceptisch was want veel afkoelen deed dat eerlijk gezegd niet. Een beetje, maar het leek echt wel niet veel te zijn.

Tijd voor een experiment dus.

Ge neemt twee glazen en ge vult deze met evenveel water. Meer water dan ik ooit whisky zou drinken, maar kom, dat zijn details.Dat zijn geen details, dat weet ik ook wel, maar ik heb geen zin om het experiment opnieuw uit te voeren. Tijd genoeg, dat wel, maar gewoon geen zin.

Soit, dan laat ge ze een paar uur staan zodat ze voldoende "gechambreerd" zijn. Thermometer erin steken om te kijken hoe warm het water is. En dan kijken of het water in het andere glas ook even warm is. Yep, beiden zijn precies even warm op 17,7°C.

En dan begint het experiment. Drie whiskystenen uit de diepvries halen, in het glas dumpen en dan de temperatuur noteren op 30 seconden, 1 minuut, anderhalve minuut, 2, 3, 4, 5 en 10 minuten. Idem dito voor het andere glas, maar daarin deed ik dan maar 1 ijsblokje.

Deze gegevens dan mooi in een Excelletje Libre Office Calc steken en hier dan een grafiek van maken.
Ik heb echt wel tijd te veel.
Hieruit kunnen we twee zaken afleiden:
  1. De whiskystenen koelen in het begin sterker af dan het ijs.
  2. Ijs koelt veel langer af.
Wat ik met deze conclusies ga doen? Niet veel eerlijk gezegd. Zo'n stenen in uw glas zijn gewoonweg cool.

*Memo to self: dit experiment herhalen met kiezelsteentjes.

zondag 21 februari 2016

Volgende keer Tristão?*

Dit weekend kreeg ik te horen dat mijn vroegere buurmeisje voor de tweede keer mee-moeder is geworden van een zoontje. Voor zover ik weet is alles goed verlopen en stellen moeder en zoon het ook goed.

Langs deze weg alvast een dikke proficiat!

Haar zoontje luistert naar de naam Arno. Past wel bij zijn oudere broer vind ik, want die heet namelijk Matteo. Kijk, dat zijn nu nog eens normale namen. Ik snap ook niet waarom ouders hun kinderen per se Kenji of Shania willen noemen. Soit, ieder zijn ding.

Alleen stel ik mij de vraag hoe dat er over 60 à 70 jaar aan toe gaat gaan in het pekeshuis. Nu is dat daar nog van Marietteje dit en Jefke dat en weet ik veel welke oude namen er nog allemaal zijn. Maar dan gaat dat dus zijn van Kenjike dit en Shaniake dat... Ik heb dik spijt dat ik dat niet meer ga meemaken, ondanks mijn voornemen om minstens 100 jaar te worden.

Nu zult ge u waarschijnlijk wel afvragen waarom ik, na een al weer veel te lange stilte, de moeite heb gedaan om hier een post over te maken.

Wel het zit namelijk zo: mijn broer heet Mathias, mijn broerke heet Arne.

Waarom werd ik overgeslagen!?

*Ik weet dat dit de Portugese versie van Tristan is maar Tristo klinkt mij net te belachelijk.

maandag 4 januari 2016

Armemenseneten*

Ik heb hier op mijn blog al enkele malen gerefereerd aan herinneringen uit mijn jeugd. En nu dus weer. Sta mij toe dit te verduidelijken aan de hand van onderstaande foto. Want zoals iedereen weet zegt een beeld meer dan duizend woorden.

Voor alle duidelijkheid: dit beeld zegt niet "kots"!
Wat ge hier ziet is het resultaat van het prakken en dooreenmengen van dit:

Ziet er toch al heel wat beter uit, niet?
Volgens mij zijn de enigen die deze heerlijke maaltijd zullen herkennen en weten te appreciëren, mijn neven en nichten langs moederszijde. Dit is namelijk het wereldberoemde "patatten met eikes en melksaus" dat Bomma zo geweldig goed kon maken. Op zich is het heel eenvoudig: ge kookt aardappelen, ge kookt eitjes zodat de dooier nog lopend is en dan maakt ge ook nog wat melksaus, uiteraard op smaak gebracht met peper, zout en nootmuskaat. Dan plet ge alles en mengt ge het.

Eerst en vooral mijn respect voor Bomma: zij kon er altijd voor zorgen dat het eitje gepeld was terwijl de dooier nog lopende was maar de rest van het ei niet uiteenviel.

Zoals bovenstaande foto aantoont is het geen evidentie om het ei niet te breken in heel dit proces. Ondanks het feit dat ik Bomma's gepatenteerde techniek perfect heb weten te dupliceren. Deze techniek bestaat er in om eerst de schaal van het eitje te kneuzen met een lepeltje om dan met de achterkant van ditzelfde lepeltje de schaal los te peuteren, zonder het hele ei te verknoeien. 

Niet gelachen!

Zoals gezegd: dit is puur jeugdsentiment. Alleen Bomma kon dit gerecht perfect klaarmaken. Mama probeerde het soms ook wel eens na lang aandringen van ons, maar kookte de eieren dan altijd nét iets te hard. Ok, de dooier was nog wel een beetje lopend, maar toch net niet zo lopend als Bomma het kon maken.

En als Mama dat dan maakte zei ze er altijd bij dat dit eigenlijk "armemenseneten" was. Dat zou wel eens kunnen kloppen volgens mij, want ja, eieren, aardappelen, melk en bloem, zo veel kost dat allemaal niet. Een goedkope bron van proteïnen dus.

Het is dat we thuis geen Italiaans spreken, want in die taal klinkt "armemenseneten" alleszins veel chiquer:


woensdag 18 november 2015

Eddyke*

Er is sinds kort een meisje in mijn leven gekomen waar ik stapelzot van ben.

How how, wacht nog heel eventjes met het sturen van gelukwensen naar mijn kant! 

Néé Mama blijft zitten, ge moet de vlag niet gaan uithangen! 

En mijn waarde leden van de Phil Kevinfanclub, gene paniek, ik heb nog steeds meer dan genoeg tijd om jullie Voorzitter te zijn.

Laat me de eerste zin van deze post eventjes verduidelijken: het meisje in kwestie is Eddyke, de dochter van de Ambtenaar. Geboren op 9 november laatst leden. Ik ken ze dus nog maar goed en wel 9 dagen, maar ik ben er al helemaal gek van.

Pour la petite histoire zal ik ook eventjes de naam uitleggen: op donderdag 19 maart had de Ambtenaar mij op de hoogte gebracht van haar bestaan. Vermits ze niet wist wat het geslacht was van haar spruit, heb ik het dus maar op mij genomen om haar Eddyke te noemen. Ondertussen blijkt dat ik mij vergist heb van geslacht (ik had 1 kans op 2), maar in het kader van mijn blog blijf ik dit pseudoniem gebruiken. Zoals er al zo velen de revu zijn gepasseerd.

Zo ook bijvoorbeeld de Schooljuffrouw, die de meter is van Eddyke en er zo mogelijk nóg gekker van is dan ik het ben.

Ik moet toegeven dat ik de laatste dagen naar aanloop van de geboorte ook op hete kolen zat. En natuurlijk probeerde ik de Ambtenaar dan nog wat meer af te jagen dan normaal. 

Oprecht vriendschappelijke vragen zoals: "En hangbuikzwijntje, hoe is het ermee gesteld?" of "Is he there yet?". Een kunstzinnige zwart-wit foto met zacht licht van hare dikke buik met konijn doorgestuurd krijgen en die dan beantwoorden met een foto van mijne blote pens met een pintje bier erop rustend. En natuurlijk alle vijf voet vragen of ik nog gene suikernonkel ben geworden. 

Ik zeg suikernonkel omdat de Ambtenaar en ik geen halve druppel bloed delen, vandaar dat ik nooit een échte nonkel kan zijn. Maar kom dat onbenullige detail maakt mijn blijdschap er niet minder om.

Een van de reacties die ik kreeg van de Ambtenaar op mijn ongeduld, was: "Tristan, ik was een uur geleden nog op Facebook, dan kunt ge toch ongeveer wel raden dat Eddyke er nog niet is."

Dus ikke de dagen voor de geplande datum via Facebook maar de hele tijd ongeduldige reacties gestuurd in de aard van: "Seg Ambtenaar, moet ik woensdag nu vrijaf houden? Hoe ge weet dat niet? Hoe wilt ge dat ne mens hier iets geregeld krijgt? Man man man, dat is nog niet geboren of dat heeft al streken!"

Maandagavond stuurde ik dan: "Bon, ge waart 30 minuten geleden nog online, ik ben dus nog altijd gene nonkel geworden ;)"

Een half uur later ging de telefoon dan ineens over. De Ambtenaar?

Eddyke was geboren en bleek een meisje te zijn! Beiden stelden het wel. Eerlijk gezegd, ik wist niet wat ik moet zeggen. Ik was helemaal overladen door een gevoel van blijdschap. Joy overload gewoonweg. Ik wist echt niet wat te zeggen. Het overkomt mij zelden, maar dit meisje van slechts enkele uren slaagde er toch wel niet in om mij met een mond vol tanden te laten staan.

Woensdag ben ik dan op kraambezoek gegaan en toen was ik helemaal verkocht. Dat kleine wezentje in mijn armen houden terwijl het zo vredig lag te slapen... onbeschrijfelijk. 

Een hoogst vervelende situatie voor mij als blogger overigens.

Maar toch, ik weet echt niet wat te zeggen. Ik heb een fototje van Eddyke getrokken en ik heb er al duizenden keren naar zitten kijken. En elke keer opnieuw word ik overvallen door een heel warm gevoel van binnen.

De Ambtenaar zowat kennende zal ze zeker van dit gevoel misbruik maken om mij in te schakelen als babysit. Voor de show zal ik dan wel wat tegenspartelen en zeggen dat ik heel veel superbelangrijke zaken te doen heb die ik dan spéciaal voor haar zal annuleren, maar ik zal het natuurlijk met heel veel plezier doen.

Ik kan alleen niet beloven dat ik Eddyke niet ga hebben opgegeten tegen dat ze terug is.

*Gene paniek, dit gaat hier geen vrouwenblog worden.

zaterdag 17 oktober 2015

Kwistig kwissen*

Zoals ik in een vorige post al kort had aangegeven neemt de Phil Kevinfanclub soms deel aan kwissen (ik weet wel dat het quiz is, maar dat past niet met de titel van deze post). Niet dat we zo geweldig goed zijn, maar we weten ons toch altijd te amuseren.

Zo ook namen we te zaterdag deel aan een kwis in Lummen, georganiseerd door de lokale KSA en Chiro.

Doordat onze Ondervoorzitter momenteel in het grootste moslimland ter wereld vertoeft (in het thema van kwissen ga ik niet zeggen welk land dit is, zoek het zelf maar op) moesten we voor hem een vervanger zoeken. En die kwam er dus in de vorm van Mario Lanza, een van de organisatoren van de Mario Lanzaquiz, waar we dus aan hadden deelgenomen vooraleer we naar de vrijgezellen moesten gaan.

De rest van onze ploeg bestond uit the usual suspects: onze Sportief Directeur, onze Verantwoordelijke Gebouwen, onze Vrouw, ikzelf en nu dus ook Mario Lanza, tevens de partner van onze Vrouw. Zoals jullie zien zijn we zeer complementair: ik ken niets van sport en muziek, daarvoor had ik de Sportief Directeur, de Verantwoordlijke Gebouwen en Mario Lanza nodig.

En met ons allen weten we helemaal niets af van vrouwenzaken, vandaar dat we de Vrouw in ons team nodig hebben.

Op een vraag die over make-up ging was onze nabespreking van het antwoord ongeveer als volgt:

"Dus, de concealer moet ge voor de fond de teint aanbrengen? Waarom noemt ge dat dan niet gewoon ne primer en verf?"

Om het antwoord te weten op dit soort van vragen hebben we de Vrouw gewoonweg nodig in ons team.

De kwis op zich was wel fijn. Geen onmogelijke vragen, maar soms toch wat te moeilijk voor ons, vandaar onze 14de plaats in de eindstand (op een totaal van 46 denk ik). Niets om beschaamd over te zijn lijkt mij.

Waar we wel beschaamd om moeten zijn - ik zeg nu wel we, maar ik bedoel eigenlijk de Vrouw - is het antwoord op een vraag waar ze compleet in de mist ging. Sta mij toe om de situatie even te schetsen. Onze Vrouw heeft twee diploma's. Industrieel Ingenieur Chemie en dan ook nog eens Burgerlijk Ingenieur. Om maar te zeggen dat het zeker gene uil is.

Als er dus een vraag over een chemische formule komt, dan gaat ge er toch van uit dat ze dat antwoord met de vingers in de neus kan oplossen.

Quod non.

De chemische formules voor ethanol en benzeen kon ik nog net herkennen, maar de volgende in het rijtje was voor mij nog net te veel aan. Glucose werd geprojecteerd (uiteraard zonder de naam erboven). Onze Vrouw haar hoofd er maar over aan het breken, kamfer waar ze blijkbaar Vicks van maken was haar eerste idee. Maar dat bleek toch nog net iets anders te zijn van structuur.

Haar volgende gok was dan suiker, fructose meer bepaald. Wij volledig in haar verhaal meegegaan, ahja, wij hebben geen diploma in chemie, We zaten daar met drie simpele maatschappelijk assistenten en een econoom aan tafel, we konden dus niet anders dan haar volgen. Als een autoriteit in de chemie zoiets zegt, dan volgt ge gewoon.

Hadden we dus beter niet gedaan. Fructose my ass! Glucose dus. En om nog wat zout in de wonde te strooien bleek een tafel vol 15 jarige giecheltrienen het antwoord wél juist te hebben.

Duidelijke verschillen lijkt mij toch, niet?
Man man man.

Maar kom, het was niet allemaal kommer en kwel. Ondanks onze eerdere dure eden om nooit meer deel te nemen aan een tombola tijdens een kwis - we wonnen toch nooit iets - besloten we toch om enkele lotjes te komen. €1,5 kon er nog wel net van af. De rest van de groep nam er elk twee.

Eerst zouden er 6 bakken Duvel verloot worden.

438? Bom! Onze Verantwoordelijke Gebouwen had gewonnen! Feest! De grootste scepticus die nooit iets wint, wint toch wel niet zeker! Twee trekkingen verder was het ineens prijs voor nummer 434. Nu was ik toch wel niet de gelukkige zeker! Mooie investering lijkt mij. €1,5 inleggen en een bak Duvel in de plaats krijgen. Om het helemaal te gek te maken won onze Sportief Directeur nog eens de hoofdprijs: een zak vol met allerhande soorten vlees! Een Actionzak die goed gevuld was met bouletten, paté, ribbetjes en nog wat andere zaken die we niet onmiddellijk konden thuisbrengen.

De winterbarbeque was bij deze al onmiddellijk geregeld!

Het enige waar ik mij nu wel zorgen in maak is het volgende. Iedereen kent de uitdrukking "geluk int spel is pech in de liefde" waarschijnlijk wel. En vermits zowel de Verantwoordelijke Gebouwen als onze Sportief Directeur al geringd zijn, ga ik het de volgende tijd weer aan mijne rekker hebben vrees ik zo...

Maar kom, ik zal mezelf dan maar moeten troosten met mijne Duvel.

*met dank aan Jommeke nr. 177 voor deze titel.