dinsdag 29 juli 2014

Hoe het moet - deel 2*

Een hele tijd geleden had ik meegedaan aan een wedstrijd waarmee ge Keizer Karelbier kondt winnen. En vermits de uitdrukking "ge moet niet schoon zijn om geluk te hebben" op mij van toepassing is, was ik dus bij de gelukkigen.

Om kans te maken op een pakket moest ik vertellen waarom ik als -35 jarige vond dat ik een Keizer Karel mocht drinken. Want ja, als "jongere" kon ik natuurlijk hun smaak nog niet ten volle appreciëren.

Nu, listig als ik was, had ik gezegd dat mijn leeftijd van hun referentiekader afhing. Ok, hier op Aarde ben ik inderdaad nog geen 35, maar moesten we op Venus leven, waar een jaar slechts 243 aardse dagen telt, dan kwam ik wél in aanmerking.

In tegenstelling tot de leden van de Phil Kevinfanclub wisten ze bij Brouwerij Haacht zo'n weetjes wél te smaken en kreeg ik dus de blijde boodschap dat ik een pakketje Keizer Karel thuis mocht verwachten.

Dat pakketje is voor zover ik weet echter nooit aangekomen. Of het moest zijn dat mijne onderbuur het op zijn bil heeft geslagen. Maar dat kan niet, want mijne onderbuur is moslim ik maak iedereen wijs dat mijne onderbuur moslim is.

En wat is Tristans eerste reactie in dit geval waar er hem zo'n groot onrecht is aangedaan?

Inderdaad, hij kruipt in zijn pen e-mail.

Een blogpost erover schrijven is pas de tweede stap.

Dus ik stuurde een mailtje naar het algemene e-mailadres, met de uitleg die jullie hierboven vinden en de melding dat ik dus nog steeds op mijn dorst zat. En natuurlijk ook wel eventjes met een kwinkslag door het stof kruipen want volgens mij liep die wedstrijd dus al minstens twee jaar geleden...
Ik weet dat het redelijk laat is om hier achter te horen aangezien deze wedstrijd al enige tijd geleden afliep, maar zoals jullie ongetwijfeld weten komt het verstand maar met de jaren.
Een week later kreeg ik dan reactie van Anja van Marketing. Om zich te verontschuldigen voor mijn ongemak en met de belofte om het zo snel als mogelijk in orde te brengen. Ze ging onmiddellijk een pakketje naar mij opsturen.

Naar mijn werkadres, want het zou te groot zijn voor mijn thuisadres...

*Onze Ondervoorzitter was vorige keer aangenaam verrast toen hij doorklikte op de link naar de site http://www.hoehetmoet.be/. Deze keer zal ik hem opnieuw niet teleurstellen door hem door te verwijzen naar deze site met bijna dezelfde naam: http://www.hoemoethet.be/.
 

woensdag 23 juli 2014

Emmeren*

Ik vind van mezelf dat ik een bovengemiddelde woordenschat heb. Of bij uitbreiding, kennis van het Nederlands/Vlaams. En dat leidt van tijd tot tijd tot enkele bijzondere inzichten in mijn vriendenkring. Maar ik sta natuurlijk ook altijd open voor nieuwe kennis. En dat leidt ook van tijd tot tijd tot enkele bijzondere inzichten, maar dan eerder bij mij.

Het zat zo, zondag had onze Verantwoordelijke voor de Buitenlandse Betrekkingen met de Achtergestelde Gebieden in Oost- en West Vlaanderen weer een van onze jaarlijkse Phil Kevinfanclubevents in elkaar geknokt.

Onder de niet Phil Kevinfanclubleden ook wel beter gekend als de Gentse feesten.

Vermits ik er ondertussen ben achter gekomen dat Vilvoorde zowat het centrum van België is, bood de Verantwoordelijke Gebouwen spontaan aan mij te komen uithalen. En zou hij onze Sportief Directeur onderweg ook nog ergens oppikken.

Onze Ondervoorzitter zou rechtstreeks met de trein afkomen, dus daar hadden we verder geen last van omziens naar.

Maar tijdens een van onze vele diep filosofische discussies op weg naar Gent, bezigde ik ineens de uitdrukking "Hoe weet ge dat? Zaten de konijnen tegen de draad ofwa?".

De context van mijn vraag doet hier even verder niet ter zake.

Tot mijn grote verbazing vielen de twee heren in de auto volledig uit de lucht.

"Voorzitter, is dat weer zo'n uitdrukking die ge zelf verzonnen hebt?"

Vol ongeloof keek ik hen aan. Zo'n bekende uitdrukking niet kennen? Dat meent ge toch niet?

"En wat betekent dat dan Voorzitter?"

"Ge moet u voorstellen dat een konijntje juist zijn neus door de draad uitsteekt. Nee? Bon, heren, ge hebt alle twee ne supersonische GSM, doet een beetje moeite he."

Een snelle Google-search leverde al snel het juiste antwoord op.

Met de nodige nabespreking tot gevolg.

Op de Gentse feesten moesten we dit natuurlijk ook aankaarten bij onze Verantwoordelijke Buitenland. Gezien er tussen ons als Limburgers en hijzelf als compleet onverstaanbaar nogal eens communicatieproblemen optreden was ik vrij realistisch over de uitslag. Inderdaad, het fenomeen van konijnenneuzekes bij vrouwen kende hij ook niet.

Maar hij wilde van die situatie gebruik maken om ons dan weer een nieuw woord te leren.

"Voorzitter, ge weet toch wat 'emmeren' is he?"

"Tuurlijk. Dat is zoiets als 'melken', 'mekkeren' allez ja, 'zagen', zoiets?"

"Dat kan ook juist zijn, maar dat bedoel ik dan niet."

Waarna dan zijn definitie volgde.

*Epiloog: bij thuiskomst bleken de eega's van zowel Sportief Directeur als de Verantwoordelijke Gebouwen de uitdrukking "konijnen tegen den draad te kennen."

Of ze emmeren ook kennen moet ik bij gelegenheid nog eens navragen.

vrijdag 18 juli 2014

Soms vraagt een mens zich af...*

Opnieuw een sociaal geëngageerde post van Tristan hoor ik u al denken. Inderdaad, opnieuw eentje over de minderbedeelden in onze maatschappij.

Om bij deze meteen ook op jullie volgende vragen te antwoorden: ik ben wel degelijk Tristan en ik heb niets met die andere Tristan gedaan.

En ergens is deze post ook een herinnering voor onze Erevoorzitter van het leven die ons enige tijd geleden op 15-jarige leeftijd veel te vroeg heeft moeten verlaten.

Het zat namelijk zo: onze Erevoorzitter had een serieuze leerstoornis. Een of andere vorm van ADHD volgens mij. En zoals ge weet is dat bij honden maal 7. Dus elkes keer als ik ermee naar de hondenschool ging, slaagde hij er in om mij compleet belachelijk te maken. Alles wat ik hem vroeg om te doen vertikte hij om ook maar in de verste verte uit te voeren. Alles wat er rond hem gebeurde was velen malen interessanter. En om nog een beetje zout extra in de wonde te wrijven; zodra iemand anders de leiband van mij overnam - eender wie - dan luisterde hij voorbeeldig.

Wanneer het dan weer terug aan mij was - meestal voorzien van een "kijk Tristan zo moet ge dat dus doen" - werd ik terug straal genegeerd en kwam zijn lichaamstaal er net niet op neer dat ik zijne zak mocht opblazen.

Een van de trainers op de hondenschool wist mij te zeggen dat hij maar twee honden kende die zo slecht naar hun eigen baas luisterden.

Dat was onze Erevoorzitter... en blijkbaar ook zijn hond.

Toch een troost.

Bon, ondertussen werk ik al enkele jaren in Brussel. En zoals zovelen neem ik de trein om naar mijn werk te geraken. Gezien de centrale ligging van mijn werk stap ik dus op en af in Brussel Centraal. Voor zij die het niet weten, als ge net zoals mij de zijingang gebruikt, zitten er op en rond het gras daar altijd heel wat clochards met hun honden.

Hangclochards als het ware.

En ik verwonder mij er altijd over hoe gehoorzaam en afgericht die hun honden wel niet zijn. Dat loopt de hele tijd los, door elkaar, met elkaar te spelen zonder ook maar de minste problemen. (De honden, niet de clochards.) Bij het aanschouwen van zo'n aandoenlijke tafereeltjes vraag ik mij altijd af hoe ze dat toch maar voor elkaar krijgen, zo'n gehoorzame viervoeters.

Gaan die daar misschien op zondagmorgen mee naar de hondenschool?

Ik zie het al zo voor mij, hoe ze daar zouden staan. Zo 's morgens vroeg op een graspleintje, de sprietjes glinsterend van de dauw dat er nog op ligt. In hun veel te ruime, smerige jogging, met een halve liter bier in de ene hand, de hond aan de leiband in de andere. Al geeuwend de slaap nog uit hun ogen wrijvend, terwijl rond hun heup zo'n buideltas met de snoepjes voor de hond bengelt.

Maar ik zal waarschijnlijk wel wat te veel verbeelding hebben.

*Met dank aan Gorki voor deze diepzinnige titel en prachtige liedje. Een liedje dat buiten de titel compleet irrelevant is bij deze post.

...

"Er is hoop voor iedereen."

woensdag 9 juli 2014

Get rich or die trying*

Iedereen kent het gevoel wel van ooit een geweldig idee gehad te hebben maar op het moment zelf niet het verstand/geld/tijd/goesting (schrappen wat niet past) hebben om het idee tot uitvoering te brengen. Voor mezelf kan ik er alvast enkele van mijn profetische ideeën haarscherp voor de geest halen.

Digitale televisie is er zo eentje van. Als kind kon ik er mij altijd dood aan ergeren dat ik moest gaan slapen als er goede programma's op televisie kwamen. En ja, ik was zo'n voorbeeldige zoon dat ik luisterde naar mijn ouders als ze zeiden dat ik moest gaan slapen. En toen al droomde ik er van om een antenne te maken waardoor ik programma's die later op de avond uitgezonden werden vroeger kon bekijken en niet moest wachten tot het vakantie was en ik wél later mocht gaan slapen.

Klinkt bekend? Ik was gewoonweg visionair!

Een andere geniale ingeving waren schoenen met daaronder wieltjes. Want die old-skool rolschaatsen die ge zo onder uw schoenen moest vastbinden, dat vond ik toch maar niets. Die pasten mij nooit zoals ik wilde dat ze mij pasten en om de een of andere reden vond ik daar mijn evenwicht nooit op. Maar dus leek het mij een geweldig idee om de wieltjes op uw schoen te monteren, maar wel op zo'n manier dat ge er ook nog gewoon mee zoudt kunnen wandelen.

Rolschaatsen en kiezelsteentjes gaan namelijk niet samen. Been there, done that.

En wat was enkele jaren geleden toch wel niet een hype onder de jeugd? Heelys toch wel niet zeker!

Ge merkt het, iemand anders is met enkele van de briljante hersenspinsels die ik in mijn jeugd had gaan lopen en is er rijk mee geworden.

Het enige probleem met al deze ideeën, was dat ik er een kapitaal(tje) voor nodig had om er aan te beginnen. En dat had ik niet.

Geld maakt geld, nietwaar.

Maar gelukkig had ik er al die jaren nog altijd een ander pareltje achter de hand. Gewoonweg zo geniaal maar tegelijkertijd ook zo simpel dat er na al die tijd nog altijd niemand op het idee was gekomen om het te commercialiseren. En ik had er geen fortuinen voor nodig. De enige reden waarom ik het nog nooit had geprobeerd was omdat ik het gewoonweg nooit mocht uitproberen van mijn ouders.

Maar nu ik dus onder de knoet van de ouderlijk dictatuur ontsnapt ben op mijn eentje in Vilvoorde woon houdt niets mij nog tegen, toch?

Ladies and gentlemen, I proudly present you...

(Tromgeroffel...) chocopannenkoeken! (keding!)

Geef toe, simpel en geniaal toch? Gewone pannenkoeken maakt ge met zelfrijzend bakmeel, eieren en melk.

Wat zou dat geven met CHOCOmelk? Ah? Ah? Nog nooit aan gedacht hé! Ik wist dat ik hier op een goudmijn zat!

Voor het beslag gebruikte ik mijn gewone recept. Bloem en Nesquick in de kom, eieren en melk erbij en dan maar alles onder een kloppen. Verhoudingen enzo doen we zoals altijd "op het heilige oog". Als het er goed uitziet, zal het ook wel zo zijn.

Memo to self: nooit pannenkoeken maken samen met de Ambtenaar. Anders gaan we haar moeten afvoeren in een dwangbuis, als ze ziet dat ik zonder recept of wat dan ook maar wat zit aan te modderen in de keuken.

Het zou wat te veel kunnen worden voor de OCD'er in haar...

Maar kom, terug naar mijn keuken en de pannenkoeken die ik aan het bakken ben. Ondertussen al een kleine stapel klaarliggen. Zoals gewoonlijk heb ik mij weer compleet laten gaan in de hoeveelheden. Geen erg, dan heb ik morgen nog een lekker ontbijt.

Pannenkoeken gebakken, tijd om te smullen!

Pot Nutella pakken, koude melk uit de frigo en de beentje maar onder tafel steken. Zoals altijd zijn de pannenkoeken overheerlijk. Maar om nu te zeggen dat ze extra chocoladig smaken? Nope. Moeite voor niets dus.

Mijn eigen Piet Huysentruytimperium opbouwen zal dus nog niet voor morgen zijn.

Epiloog: toen ik ze 's anderendaags als ontbijt at - zonder de Nutella dus - kon ik wel vaststellen dat er een aardig chocoladesmaakje aan zat.

*Goddammit!


 

dinsdag 6 mei 2014

I moustache you a question*

Vorig jaar had ik grootste plannen voor tijdens ons "Phil Kevinfanclub goes Lissabon" weekend. Ik zou mijn wintervacht namelijk afscheren en enkele mijn snor laten staan. Daar was ik echter in laatste instantie van afgestapt omdat het toen ongelofelijk goed weer was in Lissabon.

Want daardoor nestelde het idee zich in mijn hoofd dat ik na enkele dagen een bruingebrand gezicht zou hebben en als ik mij dan thuis zou scheren - ik ging die snor écht niet laten staan! - een witte streep onder mijn neus zou hebben. Ik weet niet of het echt zo erg zou geweest zijn, maar liever geen risico's nemen zeg ik maar.

Nu, voor onze trip van dit jaar zijn we naar Rome gegaan. En helaas waren de weersverwachtingen nog niet half zo goed als die van Lissabon. Ok, relatief warm, maar ook bewolkt en regenachtig.

(In realiteit: eerste dag bijna verzopen, de dag erop miezerig begonnen, in de loop ervan alsnog mijne kop verbrand.)

Maar zoals de toepasselijke Engelse uitdrukking gaat: "every cloud has a silver lining" had ik nu wel een uitgelezen kans om mijn wintervacht er af te halen en mijn snor te laten staan. En om het helemaal belachelijk te maken besloot ik ineens maar om de haarbegroeiing van mijn onderlip tot op mijn kin ook te laten staan.

Ook wel de "van Dyck baard" genoemd. En ja, ge moet al een zekere karakterkop hebben om zo iets stijlvol te kunnen (ver)dragen.

Ladies, please.
Form an orderly line.
De eerste reactie van groep was dan ook te voorspellen.

*but I'll shave it for later.

Epiloog: dat onkruid is er ondertussen ook al terug af.

donderdag 1 mei 2014

Hoe het moet*

Hier bij ons op het werk krijgen we wekelijks een fruitmand. Gezonde snoep noemen ze zoiets. Ze zouden mij veel meer plezier doen met gewone snoep, maar soit, het is het gedacht dat telt.

En om de week wordt de fruitmand op een andere afdeling gezet. Deze week was het de toer aan onze afdeling. En met dat mijn collega enkele druiven wilt pakken, ziet ze dat er schimmel op zit.

Smakelijk is anders.

Soit, ik hier intern eventjes wat rondgebeld en degene gevonden die zich daar mee bezig houdt. Zij naar Fruitsnacks gebeld en iets daarna kreeg ik bericht van haar terug dat we volgende week extra fruit zonder krijgen.

En ook de vraag om volgende keer een foto van het beschimmelde fruit mee te sturen.

Geef toe, ge hoort hem dit in zijn eigen stem zeggen.

Bon, ieder zijn hobby zullen we maar zeggen zeker?

Maar dit voorval brengt ons naadloos naar mijn vorige blogpost. Zoals jullie al konden lezen had ik moeite om de prijszetting van Marcolini te begrijpen en na het lezen van hun antwoord op mijn mail, begreep ik er nog minder van.

3 dagen na mijn laatste mail kreeg ik alsnog een mailtje, met de vraag of ik mijn telefoonnummer kon doorgeven zodat ze mij beter te woord konden staan. En dus belde Maggy C. om mij het hele verhaal uit te doeken te doen - slechte communicatie over de prijssetting tussen website en de winkel omdat een nieuwe collega nog niet op de hoogte was van alles. (Dit laatste klopt overigens. Via LinkedIn zag ik dat Charlotte er nog maar 3 maanden aan het werk is. En neen, ik ben niet paranoia, dat is gewoonweg een groot complot tegen mij!) - en stelde ze voor om mij ter compensatie van het geleden ongemak een doos pralines te geven.

Kijk, we moeten er niet onnozel over doen. Ik ben op dit verschil uitgekomen, heb geprobeerd om het rechtstreeks met hen te regelen via e-mail maar ben op mijn honger blijven zitten. Dus heb ik er een - in mijn ogen geslaagde - post van gemaakt en die gedeeld met de wereld.

...en ook op hun Facebookpagina gezet...
Met als gevolg dat er toch al zo'n 40 tal mensen (and counting) met mijn voorval hebben kunnen lachen.

En dus vond Maggy van VIP Relations - VIP nog wel! Eindelijk erkenning voor mijn jarenlange kosteloze inzet voor de Phil Kevinfanclub! - dat dat spelletje lang genoeg geduurd had en beslist om korte metten te maken met dieje zagevent - mijn interpretatie van de feiten, niet de hare - en hem persoonlijk een doos pralines gaan af te geven, begeleid met een handgeschreven kaartje.

Nu, zoals ge uit mijn wiskundige berekening kondt afleiden deed ik moeilijk over het feit dat ik vond dat ze mij 4,50 euro te veel hadden aangerekend of 5,4 eitjes te kort hadden gedaan. En dus ging ik er van uit dat ik iets in die aard zou krijgen als compensatie. Ik ken het gamma ondertussen al redelijk dus ik weet dat ze zo'n doosjes hebben met 9 verschillende soorten chocolade in, ik ging er van uit dat ik iets in die aard zou krijgen.

Boy, was I wrong!

Sta mij toe om u de Pralinés Ancien voor te stellen: een doos van 36 pralines voor de prijs van 30 euro (allez, zoveel kost het op hun website, ik ga er maar van uit dat ze vanaf nu ook zoveel in hunne winkel kosten ;) die zoals gezegd, Maggy mij persoonlijk is komen overhandigen op mijn werk.

Het komt er dus eigenlijk op neer dat ze de door mij geleden emotionele schade heeft weten uit te wissen door een nieuwe doos pralines.

En daar doe ik absoluut niet moeilijk over.

Pralines zijn trouwens ook veel lekkerder dan fruit.

Bijkomend voordeel: ik heb ons ma, mijn Schoonzuster en de Ambtenaar ook nog eens serieus jaloers kunnen maken met mijn aanwinst.

*Overigens verder niets te maken met deze site: www.hoehetmoet.be

woensdag 23 april 2014

Marcolini - you can't explain that*

Traditiegetrouw pak ik met Pasen altijd iets van chocolade-eieren mee van de chocolatier in de buurt van mijn werk. En laat dat nu toch wel niet toevallig Marcolini zijn. Soms moet ge de dingen niet moeilijker maken dan ze al zijn vind ik.

Eventje op hun website gekeken om te zien wat er in de etalage lag - en ook een beetje om de prijs te weten natuurlijk - en dan al een keuze maken alvorens ik naar daar zou gaan.

Soit, ik zie dat ze ondertussen de link al van hun site hebben afgehaald, dus jullie moeten me maar op mijn woord geloven, maar ik had mijn geschikte cadeau gevonden: 36 eitjes voor 30 euro.

Het kost een paar frank maar dan heb je ook wat.

Ikke dus vrijdagmiddag naar de winkel, daar een doos gekocht, afgerekend en dit weekend ze thuis lekker zitten op te knabbelen met de rest van de familie. Maar alleen knabbelde er ook nog iets in mijn achterhoofd. Hadden die eitjes nu niet méér gekost dan wat er op de website stond? Allez ja, ik kon mis zijn he, daar niet van. Maar toch eens kijken of ik het rekeningetjes nog in mijn papiermand heb liggen.

En jawel hoor! De eitjes kostten mij in de winkel zelf 34,50 euro.

Kijk, ik ben absoluut niet thuis in de wereld der chocolatiers en daarom dat ik hen dus eens de vraag stelde, waar dit verschil nu juist in zit. Want 4,50 euro verschil, dat is toch al de moeite op zo'n bedrag. En dus heb ik maar een mailtje gestuurd naar hun Customer Service.

Bij deze dus het (ingekorte) e-mail verkeer tussen mij en de Customer Service van Marcolini.
Vrijdag ben ik - Pasen uiteraard in het achterhoofd - in jullie winkel hier in Brussel een doos chocolade-eitjes gaan kopen. Ik vind het echter zeer raar vast te moeten stellen dat de prijs die jullie op jullie website afficheren (http://www.marcolini-eboutique.com/Pages/product.aspx?category=Collections(Marcolini-Base)&cat=Marcolini-fr-BE&pid=000011(Marcolini-Base)&rank=1&SortBy=Rank&Asc=1) 30 euro bedraagt, daar waar dit in de winkel 34,50 euro is - zie document in bijlage.

Kunt u mij dit verschil verklaren? Ik kan mij moeilijk voorstellen dat de strik die er rond wordt gedaan 4,50 euro waard gaat zijn. En 4,50 euro verschil op een doos van € 30 voor 36 eitjes komt neer op 15% toeslag, of omgerekend in eitjes: 5,4 eitjes.
 Kijk, ik vind deze laatste zin toch redelijk pertinent. Op een doos van 36 eitjes betaal ik dus 5 eitjes te veel. Daar mogen we al eens moeilijk over doen, niet?

Al snel kreeg ik een antwoord van Charlotte C., hun "Digital Manager". Een dure titel, het mag gezegd worden.
 We have well received your e-mail.
 
The tray “small eggs” on our e-shop is indeed 30 euros. But you must add the shipping. Our rates are on our site.
 
For example, for one tray “small eggs” delivered to Belgium you need to add + -11 euros.
 
The product on the E-Shop is more expensive than the store because it is delivered by an Express service and it has a packaging for transport.
Kijk eerst en vooral: waarom krijg ik hier een antwoord in het Engels terug? Ik denk toch dat uit mijn e-mail duidelijk blijkt dat ik Nederlandstalig ben, niet?

Daarnaast: in de e-shop is hun product helemaal niet "more expensive", dat is juist mijn probleem!

Dit verhaal rammelt toch langs alle kanten? 11 euro verzendkosten, allemaal goed en wel, maar waar zit dan die 4,50 euro? Waarom kost het op de site ook niet 34,50 euro en maken ze er geen 7 euro verzendkosten van? Of houden ze het voor mijn part op die 11 euro, daar moei ik mij niet mee, weet ik veel wat ne facteur vandaag de dag al niet kost.

Maar ik vond dat dus wel zeer terechte vragen. En dus heb ik ze gewoon gesteld. In het Nederlands uiteraard.
U beseft toch dat dit antwoord geen steek houdt?

Stel nu eens eventjes dat ik 10 dozen zou gekocht hebben.

In jullie winkel: 10 x 34,50 = 345
Via jullie webshop: 10 x 30 + 20,27 = 320,27.

Dus als iemand zélf de moeite zou doen om zich naar jullie winkel te verplaatsen, zou hem dit 25 euro méér gekost hebben! Uitgedrukt in eitjes in jullie webshop komt dit neer op 30 gratis eitjes!

Dat er een extra verzendkost is, daar heb ik alle begrip voor en lijkt mij (voor kleine hoeveelheden) niet meer dan logisch, maar dat er een nettoverschil is in een identiek product waarvoor je als klant zelf alle moeite doet, dat ontgaat mij volledig...
Mijn reactie nadat ik het bovenstaande vaststelling deed.

Epiloog: bij het ter perse gaan van deze post (een dag na mijn eerste mail) heb ik nog steeds geen reactie gekregen op mijn probleem dat ik hierboven probeerde te schetsen aan de hand van hogere wiskunde.

*Ik ga hier nog een mooie reeks hebben precies.